Mijn visie op menstruatiepijn

Veel vrouwen komen bij mij met dezelfde vraag: “Waarom is mijn menstruatie zo pijnlijk, terwijl alles ‘normaal’ lijkt?”
Of juist: “Waarom wordt mijn pijn pas serieus genomen als er een diagnose wordt gevonden?”

In de geneeskunde wordt menstruatiepijn verdeeld in primaire en secundaire dysmenorroe. Die indeling helpt om te bepalen of er een aantoonbare aandoening aanwezig is. Maar in de praktijk merk ik dat deze indeling vrouwen vaak niet echt helpt om hun lichaam te begrijpen. Want wat betekent het wanneer een lichaam zijn cyclus alleen nog met pijn kan doorlopen?

Ik kijk daarom niet alleen naar het label, maar naar het systeem als geheel. Naar hoe een lichaam spanning opbouwt, hoe het herstelt, en of het überhaupt nog de ruimte heeft om te herstellen. Menstruatiepijn zie ik niet als een los symptoom, maar als een signaal dat het lichaam zijn cyclische belasting niet meer goed kan reguleren.

Een gezond lichaam beweegt tussen activiteit en herstel, tussen spanning en ontspanning. Wanneer dat evenwicht langdurig verstoord raakt, blijft spanning achter in het systeem. Dat kan zich uiten als krampen, ontsteking, vermoeidheid, stemmings-veranderingen of diepe uitputting. Niet omdat een vrouw zwak is, maar omdat haar lichaam te lang heeft moeten functioneren zonder voldoende herstelruimte. Daarom geloof ik niet dat menstruatiepijn “erbij hoort”. Ik geloof dat pijn ontstaat wanneer het lichaam geen andere manier meer heeft om te laten zien dat het uit balans is.

Het verschil tussen primaire en secundaire dysmenorroe zegt in mijn ogen vooral iets over hoe zichtbaar de ontregeling al is geworden, niet over hoe echt de pijn is. Pijn zonder zichtbare afwijking is niet minder werkelijk dan pijn met een diagnose. Wat voor mij centraal staat, is niet de vraag: welke categorie valt dit onder? Maar: wat heeft dit lichaam nodig om weer veilig door zijn cyclus te kunnen bewegen?

Wat dit voor jou betekent

Je pijn zegt niets over jouw mentale kracht, niets over jouw doorzettingsvermogen. Je pijn zegt iets over je lichaam. Het zegt dat jouw systeem te veel draagt en te weinig kan loslaten. Dat herstel niet meer vanzelfsprekend is. Dat je lichaam probeert te compenseren wat het zelf niet meer kan reguleren.

Mijn werk begint daarom niet bij het onderdrukken van pijn, maar bij het begrijpen van het systeem dat pijn nodig heeft om te spreken. Niet om je lichaam te corrigeren. Maar om het weer te leren herstellen.

Mijn uitgangspunt

Ik werk vanuit de overtuiging dat echte vrouwelijke gezondheid niet begint bij symptoombestrijding, maar bij herstelvermogen. Bij het vermogen van het lichaam om spanning te reguleren, zichzelf te ontladen en weer terug te keren naar rust. Dat herstel vraagt geen standaardoplossing. Het vraagt aandacht voor het geheel. En precies daar begint voor mij echte zorg. Niet bij het label.Maar bij jou.